A private war

Posted on maart 22, 2019

0


DSC02914.ARWHet was een relatief klein bericht op de buitenlandpagina’s afgelopen februari: “Syrische overheid verantwoordelijk voor de dood van Britse journaliste Marie Colvin”. Door dit krantenbericht wordt het ‘echt’: het geromantiseerde beeld van Marie Colvin dat opdoemt uit de biopic A Private Warwordt verbonden met de harde realiteit van een onmenselijke oorlog.

A Private Warvertelt het verhaal van de laatste tien jaar in de imposante carrière van Marie Colvin (Rosamund Pike), ongeveer vanaf het moment dat ze voor het eerst gewond raakt in Sri Lanka (waarbij ze een oog kwijt raakt) tot het beslissende moment in Syrië. In 2012 werd de buitenlandcorrespondent van de Sunday Times gedood bij een bombardement in de Syrische stad Homs. Colvin had net via een satelliettelefoon verslag gedaan van de onmenselijke omstandigheden in de belegerde stad en was daarbij gepeild door de inlichtingendiensten. Op de terugweg werd ze – naar nu bewezen lijkt – gericht getroffen door artillerie van de Syrische regering.

In haar werk was Colvin steeds op zoek naar kleine verhalen van mensen van vlees en bloed, die in hun persoonlijke situatie de ellende van oorlog en het grote maatschappelijke verhaal samenbrengen. Alleen in dat soort individuele verhalen wordt een connectie gemaakt tussen lezer en conflict. Meer kan een oorlogscorrespondent niet doen, betoogt Colvin in Irak tegen een jonge collega die worstelt met de grote verantwoordelijkheid als oorlogscorrespondent.

Op dezelfde wijze gebruikt documentairemaker Matthew Heineman (bekend van City of Ghosts uit 2017) het particuliere verhaal van Marie Colvin om de kijker te confronteren met een veel groter geheel. ‘Jij ziet alles, zodat wij het niet hoeven’, legt redacteur Sean Ryan (Tom Hollander) uit aan een boze Colvin. Wij – de kijkers die ook krantenlezers zijn – houden onze handen schoon terwijl zij en haar collega’s hun demonen dagelijks onder ogen moeten zien. Want uiteindelijk vindt Colvins strijd in Londen plaats, als ze weer moet landen in het leven van alledag. Het loslaten van doodsangst leidt thuis tot een privé-oorlog, waar de wapens voornamelijk bestaan uit alcohol, seks en drugs. Alles om maar de beelden en geluiden in haar hoofd kwijt te raken, die niet willen verdwijnen en leiden tot een opname in een psychiatisch ziekenhuis na een heftige aanval van PTSS.

Door de narratieve structuur van de film, die heen-en-weer pendelt tussen diverse oorlogssituaties die Colvin in haar leven verslaat en de tussenpozen die ze in Groot-Brittannië doorbrengt, duurt het lang voor de film echt raakt. Hoe sterk de Britse actrice Rosamund Pike de rol van stoutmoedige oorlogsjournalist ook neerzet, ze kan niet voorkomen dat de film leidt aan een cliché-matig scenario en het euvel van veel waargebeurde verhalen: de over-romantisering van het object. Pas als Marie Colvin met haar vaste fotograaf en fixer vastzit in de schuilkelders van Homs wordt het voor de kijker onmogelijk om weg te kijken. Zo krijgt zij dus toch gelijk: alleen door het persoonlijke verhaal van echte mensen worden de gruwelen van oorlog invoelbaar gemaakt.

Regie: Matthew Heineman. Met Rosamund Pike, Tom Hollander, Stanley Tucci e.a. 110 minuten. Genre: biopic/oorlogsdrama

Deze recensie verscheen eerder in het Nederlands Dagblad.

Posted in: algemeen