Dirty God

Posted on april 26, 2019

0


Dirty-God_st_2_jpg_sd-lowMet Dirty God maakt Sacha Polak haar meest volwassen film tot nu toe. Haar rauwe, doorleefde drama werd gekozen als openingsfilm van het International Film Festival Rotterdam en is de eerste Nederlandse film die deel uitmaakte van de prestigieuze competitie van het Sundance Festival in de VS. Om het oneerbiedig (en een beetje clichématig) te zeggen: Dirty God is on-Nederlands sterk. De film speelt zich dan ook grotendeels af in Engeland, met een kort uitstapje naar Marokko.

“Jouw God is anders dan de mijne,” stelt Jade vast in een gesprek met een vriend. “Die van mij is een vuile god.” Het klinkt bitter en snijdt de kijker door de ziel. Een paar maanden daarvoor werd Jade overgoten met zoutzuur door haar ex-vriend en sindsdien probeert ze zichzelf weer te hervinden. De aanval heeft haar uiterlijk en innerlijk veranderd, maar ze probeert koste wat kost aan iedereen te bewijzen dat ze nog dezelfde Jade is, allereerst aan haarzelf. Pas als ze zich realiseert dat ze om te overleven aan haar littekens zal moeten toegeven, ontstaat er weer perspectief, al blijft onduidelijk waarom dit drama haar overkwam.

Ondanks het wat rammelende scenario verdient Polak lof voor de manier waarop ze de troosteloosheid van de Engelse onderklasse op een realistische manier heeft geportretteerd. Zowel Jade als haar moeder en beste vriendin Shami zijn geloofwaardig en gelaagd – al maken ze vaak ronduit verkeerde keuzes en kunnen ze de realiteit van het leven nauwelijks aan. Het verhaal begint als Jade wordt ontslagen uit het ziekenhuis, haar gezicht ingepakt in een plastic masker om infecties te voorkomen. Haar dochtertje van twee zet het op een brullen zodra ze haar ziet. Jades gezicht is té vreemd voor haar: lelijk verminkt door enorme littekens. Direct wordt duidelijk: Jades thuiskomst wordt niet makkelijk. Het is maar de vraag of Jade vóór de aanval een goede moeder was, erg soepel pakt ze de draad in elk geval niet op. Het liefst wil ze haar vroegere leven van drank, drugs en feesten terug, maar in de clubs wordt ze nagekeken en uitgescholden.

De kracht van Dirty God is dat de film nergens voor terugdeinst en weigert weg te kijken. Al in het openingshot glijdt de camera onbarmhartig over de door littekens misvormde huid van actrice Vicky Knight. Als kind liep zij brandwonden op, die voor Dirty Godextra zijn aangezet. Daarmee humaniseert Polak haar personage: let op, dit is een mens! Zie haar! Ook Jades onvolwassenheid en egocentrisme wordt breed uitgezet. Bij gebrek aan mannelijke belangstelling in het echte leven, maakt ze gebruik van webcamseks om zich weer enigszins normaal te voelen. Natuurlijk krijgt ze daarbij het deksel op de neus, maar dat maakt de film des te meer waar. Een groot ongeluk of een ernstige ziekte maakt een mens niet direct tot een heilige. Hiermee past Dirty God, ondanks het Engelse landschap en de taal, naadloos in het oeuvre van Sacha Polak. Ook met haar speelfilms Zürich (2015) en Hemel (2012)koos ze voor jonge vrouwen die hun plek in het leven moesten vinden, compleet met lichamelijke en geestelijke experimenten. In haar documentaire Nieuwe Tieten (2013), waarin ze haar besluitvormingsproces rond een preventieve masectomie filmt, onderzocht ze hetzelfde gegeven als in Dirty God: als mijn lichaam verandert, wie ben ik dan nog? Daarbij kiest ze niet voor makkelijke antwoorden – wel voor een oprechte zoektocht.

Regie: Sacha Polak. Met Vicky Knight, Bluey Robinson, Rebecca Stone, e.a. 104 minuten. Genre: drama.

Deze recensie verscheen eerder in het Nederlands Dagblad.

Posted in: algemeen