Grâce à Dieu

Posted on april 5, 2019

0


Gr-ce-Dieu_st_1_jpg_sd-low‘Godzijdank zijn de meeste misdaden inmiddels verjaard’, verzucht kardinaal ergens halverwege Grâce à Dieu (‘dank aan God’). Beter kan de pointe van de nieuwe film van François Ozon niet worden weergegeven: hoe erg de katholieke kerk het misbruik door priesters ook vindt, het afbreukrisico is vele malen erger. Het geeft de titel een dubbelzinnige laag en daarmee is Ozon’s boodschap duidelijk.

Veelfilmer Ozon verrast veel van zijn fans met dit waargebeurde verhaal over een grootschalig misbruikschandaal in Lyon. De Franse regisseur werd bekend met uiteenlopende films als Sous à Sable, 8 Femmes en Potiche. Meestal op de een of andere manier controversieel, vaak uitbundig gefilmd. Grâce à Dieu is in dat opzicht een vreemde eend in de bijt: Ozon vertelt dit dramatische verhaal over een groep slachtoffers van kindermisbruik opmerkelijk kalm en conventioneel. De namen van de hoofdpersonages zijn gefingeerd, maar rechtstreeks ontleend aan bestaande personen en ook de actiegroep La Parole Liberée (‘het bevrijde woord’) bestaat echt.

Het verhaal begint bij het persoonlijke relaas van Alexandre Guérin (Melvil Poupaud). Hij is een devoot katholiek en leidt een aangenaam leven met zijn vrouw en vijf kinderen in Parijs. Dan ontdekt hij bij toeval dat priester Bernhard Preynat, die hem in zijn jeugd misbruikt heeft, nog altijd met kinderen werkt. Alexandre besluit de zaak aan te kaarten bij kardinaal Barbarin van Lyon, maar raakt teleurgesteld als Barbarin niet in actie komt. Samen met twee andere slachtoffers start hij La Parole Liberée. Zo komt de zaak in een stroomversnelling, wat uitloopt op een rechtzaak en veel media aandacht.

Mocht u dit alles wat bekend in de oren klinken: dat klopt. Enkele weken geleden werd bekend dat kardinaal Barbarin is opgestapt nadat hij veroordeeld werd door een Franse rechter voor het toedekken van seksueel misbruik. Het tekent de actualiteit van de film en ook de doorlopende verlegenheid van de katholieke kerk met het veelvuldige misbruik. In eerste instantie wilde Ozon een documentaire maken over de groep, maar de betrokkenen hadden hun buik vol van media-optredens, interviews en reportages. Zij zagen een speelfilm voor zich zoals Spotlight uit 2015, waarin Thomas McCarthy een reconstructie maakt rond journalisten van The Boston Globe. Daarmee valt Ozons film ook goed te vergelijken, maar waar Spotlightde journalistiek als onderwerp heeft, ligt de focus in Grâce à Dieuvolledig op de slachtoffers. Ozon begint met het verhaal van Alexander, maar kiest voor een narratieve structuur waarbij hij halverwege de film ‘overstapt’ naar andere sleutelfiguren in de actiegroep. Zo wordt duidelijk hoe divers de reacties op misbruik zijn. Waar de een verketterd wordt door zijn familie, krijgt de ander juist alle steun – soms ten koste van andere familieleden. Juist dat maakt Grâce à Dieueen ware (maar wel heel kalme) Ozon : een vakkundig gemaakte ensemblefilm vol sterke acteerprestaties.

Regie: François Ozon. Met Melvil Poupaud, Denis Ménochet, Swann Arlaud e.a. 137 minuten. Genre: waargebeurd drama

Deze recensie verscheen eerder in het Nederlands Dagblad.

Posted in: algemeen