Sunset

Posted on maart 15, 2019

0


Sunset_st_1_jpg_sd-lowAlles in László Nemes’ nieuwe film Sunsetademt symboliek. Het verhaal speelt zich af in Boedapest rond 1913. De personages weten het nog niet, maar hun wereld staat op instorten. Het Oostenrijks-Hongaarse Rijk heeft zijn langste dagen gehad, de Eerste Wereldoorlog zal binnenkort uitbreken. Te midden van al deze chaos en spanning keert een jonge vrouw terug uit Wenen naar haar geboorteplaats Boedapest.

De maker van Son of Saul (2015), winnaar van de Juryprijs in Cannes en de Oscar voor Beste Buitenlandse Film, levert alweer een film af die inhoud en vorm samenbrengt. WaarSon of Saulde horror van Auschwitz strikt door het perspectief van de hoofdpersoon Saul liet zien, doet Sunseteigenlijk hetzelfde maar via een ander genre. De film opent met prachtige geschilderde beelden van Boedapest, die langzaam overgaan in de credits. We volgen een rijk geklede jonge vrouw, die in een ouderwets warenhuis op zoek is naar een nieuwe hoed. Het blijkt, zoals alles in deze film, niet wat het lijkt: deze Irisz is geen klant, maar een sollicitante. Of nee, zelfs de dochter van de oude eigenaren. Zo ontvouwt de film langzamerhand, brokje voor brokje, zijn plot. Irisz merkt al snel dat in het warenhuis een groot geheim over haar familie wordt bewaard. Zij moet op zoek naar een mysterieuze broer, van wie ze het bestaan niet wist, om meer duidelijkheid te krijgen. Achter elk stukje informatie dat ze achterhaalt, schuilt een nieuw raadsel. Irisz’ leven wordt steeds chaotischer en het verhaal, dat begon als een prachtig vormgegeven kostuumdrama, krijgt steeds meer horror-trekjes.

 

Zo gelaagd en potentieel verwarrend als het verhaal is, zo is ook de vormgeving van Sunsetambigu. László koos er met zijn cameraman Mátyás Erdély bewust voor om niet digitaal maar op 35-mm te filmen. Dat maakt de kleuren rijker maar dient ook als statement: technische vooruitgang betekent niet altijd artistieke vooruitgang. Als kostuumdrama in een weelderige omgeving is de film adembenemend: je blijft kijken naar alle prachtige details in kleding en architectuur. Halverwege de film wordt de toon van de film steeds donkerder en doorbreekt de film zijn eigen genre. Dat maakt helder dat de film dient als allegorie voor het leven aan het begin van de 21eeeuw. Hoeden en stoomtreinen staan symbool voor vooruitgang en economisch gewin, dat tegelijkertijd moreel verval met zich meebrengt. Zoals Irisz op zoek moet naar het hoe en waarom van haar persoonlijke familiegeheim, zo moet de kijker op zoek naar de betekenis van het geheel. Daarbij maakt László het zijn kijkers niet gemakkelijk. Via het verhaal en zijn vorm probeert hij een individueel mysterie te koppelen aan een sociaal-maatschappelijke queeste van een cultuur in verwarring. Het is in hoge mate afhankelijk van de kennis van de Europese geschiedenis en de verbeeldingskracht van de kijker of dat helemaal lukt, maar op zijn minst is Sunsetals visueel vormexperiment de moeite van het bekijken waard.

Regie: László Nemes / Hongarije 2018, 142 min. / Hongaars gesproken

Deze recensie verscheen eerder in het Nederlands Dagblad.

Posted in: algemeen