Bloody Marie

Posted on maart 1, 2019

0


Bloody-Marie_st_2_jpg_sd-low“Ze heette Bloody Mary / en was de schrik der zee.” Overal waar ze kwam schopte ze herrie, het personage uit het oude zeemansliedje Bloody Marie. Het is een associatie die onmiddellijk bovendrijft bij het zien van Guido van Driel en Lennert Hilleges Bloody Marie, een intrigerende dramafilm-annex-thriller over de aan lager wal geraakte striptekenaar Marie Wankelmut.

Marie is van oorsprong Duitse maar woont al jaren in Amsterdam, in een klein huisje op de Wallen. Ooit was ze succesvol met haar min of meer autobiografische strips, maar door een stevige alcoholverslaving is haar inspiratie allang opgedroogd. Tegenwoordig slingert Marie zich van kroeg naar kroeg, met haar trouwe hond in haar kielzog. Als ze in een dronken bui geld steelt van haar buurman, een Oost-Europese pooier, komt ze zwaar in de problemen en maakt Marie kennis met de harde kant van de Amsterdamse hoerenbuurt.

De film laat zich, net als zijn hoofdpersonage, niet makkelijk in een hokje stoppen. Het klinkt als een door-en-door verdorven verhaal maar merkwaardig genoeg raakt Bloody Marie een emotionele snaar zonder de harde kanten van de Wallen te verdoezelen. Al vanaf de eerste scène, waar we Marie eenzaam op de dansvloer zien, wekt Marie een gevoel van sympathie op. De veelbekroonde Duitse theater- en filmactrice Susanne Wolff (STYX, Morgen hör ich auf) speelt Marie prachtig naturel terwijl ze ook een komische noot behoudt. Marie is eerder onmachtig dan slecht van hart. Toch hangt boven de film ook het onvermogen om daadwerkelijk iets aan haar situatie te doen en zichzelf weer aan haar haren uit de goot te trekken. “Een kip doet tok. Een klok doet tik. Een tekenaar tekent. En ik, ik drink,” horen we Marie met haar Duitse accent aan het begin van de film zeggen. Beter kan de tragiek niet worden samengevat.

Al is Bloody Marie geen echte stripverfilming, in de artdirection en het kostuumdesign is de achtergrond van Guido van Driel (veelgeprezen voor zijn debuut Wederopstanding van een klootzak) als striptekenaar duidelijk zichtbaar. Samen met co-regisseur en cameraman Lennert Hillinge (RU There, Retrospekt) creëert hij een sfeer op de Amsterdamse Wallen die zowel magisch-realistisch als waarheidsgetrouw is. Je ziet Marie met haar zwarte haren, lange rokken en opvallende rode veterschoenen als het ware van het papier tot leven komen. In haar wodka-overgoten en koortsachtige dromen – of zijn het toch geestesverschijningen? – worstelt Marie met haar overleden moeder, tegenover wie ze zich constant schuldig voelt. Ondanks haar verslaving, die pijnlijk is om te zien, blijven de mensen om haar heen op haar letten. Van onderbuurvrouw Tante Mela tot haar naamloze achterbuurman (een memorabele bijrol van Aart Staartjes): als het erop aankomt heeft Marie altijd iemand op wie ze terug kan vallen. Toch kunnen ook zij Marie niet behoeden voor haar fouten noch de gevolgen van die fouten ongedaan maken. Marie zal moeten leven met de consequenties van haar verslaving en de enige redding die de film open laat, is de mogelijkheid dat Marie zichzelf accepteert en vergeeft – met alle herrie die ze onbedoeld geschopt heeft.

regie: Guido van Driel en Lennert Hillege / met: Susanne Wolff, Mark Rietman, Leny Breederveld/ Nederland 2019, 87 min. / Nederlands, Engels en Duits gesproken

Deze recensie verscheen op 1 maart in het Nederlands Dagblad.

Posted in: algemeen